Poezie

 

Gedachten

Woorden

Dichten

Geopend

Gedichten

 

Welkom!

U bent 1 van de 5 bezoekers van vandaag!

Waarschijnlijk bent u hier toevallig. Allang is hier niets meer te doen. Maar dat kan veranderen, natuurlijk (of onnatuurlijk).

Moet Literatuuraire weer aan de bak?  

Hieronder zijn uw reacties welkom. Bij betamelijkheid kunt u een beredeneerde reactie tegemoed zien van Ondertekenende.

 

x

 

 

 

draden verhalen

 

 

 

Literatuur à l’aire libre – nieuwe rubriek van Literatuuraire, sociaal-cultureel-politieke opinie, naar de traditie van de ultiem academistieke definitie van, literatuur, dat is alles, wat geschreven wordt.

 

 

Openbaar dragen van boerka’s zou gesanctioneerd worden in Frankrijk. Zelf spreken ze consequent van nicqu-aab, of zoiets, wat als voordeel heeft dat je het niet in het Frans hoeft te vertalen, pure transcriptie van het originele voorschrift, en bovendien bevestigend dat het niet iets Frans is. Vreemd, onbemind, wat de boer niet kent – boer-ka – enz.

Ik heb me niet verdiept in de boerka – ik ken niemand die ze draagt, zie ze zelden, in heel Frankrijk gaat het om 2000 zielen, zelf draag ik het niet, zelfs niet bij carnaval - maar journalistieke reportages reveleren vrolijk verontwaardigde antwoorden van draagsters die ostentatief verklaren dat ze er zelf voor gekozen hebben, en dat ze in een land leven waarin vrijheid het hoogste goed is. Op vragen die insinueren dat ze door hun Geloof of hun echtgenoten verplicht zouden zijn de boerka te dragen.

Geen sprake van: we leven hier in een vrij land, en – binnen de wet, of beter, de mazen van de wet – het staat iedereen vrij te doen en te laten wat hem lief is en wat hem in valt of waar hij zin in heeft.

Vergeleken met landen waar het geloof in voorschijvers van de boerka Heilig is, een begrijpelijke verdediging, aangezien men, en in deze jongedames en vrouwen, daar gehouden worden aan deze bedekkingen, en een grote kans lopen aangehouden te worden wanneer ze zich daar niet aan houden, – ook zich aan in den vreemde levende culturen lustig lavende touristische avonturiersters die liever geringste stof tussen blootst en bruinbrandende zonnestralen laten, - en wel met sancties die verder gaan dan een eenvoudige geldboete – zonder proces afkoelen in de cel of erger.  

Maar daar gaat het immers niet om, om wat elders gebeurt en wat de regels daar zijn. Je mag er vaak ook geen alcohol drinken, daarintegen wél veelwijverij plegen, en klagen over regelmatig zeurende gebedsoproepen maken er geen kans. Op dezelfde manier als je op als naaktstrand aangewezen oeverstukken alhier verplicht wordt de geringste schaamte af te leggen, of omgekeerd, je verboden is je in bepaalde badplaatsen buiten die randgebieden in gênant ontluisterende zwemkleding te paraderen.

Ik draag een boerka omdat ik dat wil, is het antwoord, volgens mijn eigen vrije wil, en als je doorvraagt, omdat het zo in een boek met leefs- en geloofsregels staat waar ik me aan houden wil. Elke Europeaan die handelt naar het inzicht van de Verlichting – en dat is wat ons heeft gebracht waar we zijn aangekomen – zou zulk een overtuiging moeten accepteren.

Definities waaronder boerka’s zich vinden zijn ‘geheel lichaamsbedekkende’- of ‘gezichts/hoofdbedekkende’- kleding. Die zouden angst aanjagen – aan gewone voorbijbangers, bang voor aanslagen, en een onveilig gevoel op straat in de hand werken. Over kinderen die vrouwen in boerka’s eng vinden heb ik nog niemand gehoord, terwijl de meeste tv-boerka-beelden als eerste tot gedachten als aan zwarte spoken, slechte robots uit verkeerde sf-films of pedofiele geestelijken die ook hun gezicht hebben bedekt inspireren in een gemiddeld europees westers geconditioneerde werkelijkheidsduiding en fantasie.

Ze dragen de boerka omdat ze het willen, en er zijn er die verdergaan in hun explicatie, ze worden geïnspireerd door de impressie dat ze alzo gekleed niet aantrekkelijk, geen prooi zijn voor de altijd geile en op seksuele verleiding verrukte mannen, leden van het andere geslacht, mensen zonder remmingen, schaamte of pudeur, die altijd op de loer liggen je te veroveren, van je kuisheid te beroven, die vuile saters. Van het ándere geslacht. Het sterke geslacht, jij van het zwakke geslacht, kunt, eenmaal verleid, geen weerstand bieden, je bent zwak – niet slechts van gestel, vrouw, vrouwelijk, minder spieren – maar ook van geest, en om je daartegen te verdedigen hul je je in een ondoorzichtig gewaad, als een ridder in gevechtstenue, alleen dan voor de gewone dagelijkse wandeling in je eigen prachtwijkbuurtstraat.

Maar die vraag hoor je het journaille nooit stellen, of de vrouwen zélf dan niet te zwak zijn, of misschien niet geschikt voor het Westerse Vrije Leven, of als ze daar bang voor zijn, waarom ze dan niet strijden voor meer blauw op straat, als ze zo bejegend menen te kunnen worden, zoals anderen benauwd voor de afname van hun handtasje, juwelen of bankpasjes.

Suggesties dat ze dan ook hele lelijke kleren aan kunnen trekken (joggingtrainingspakken, legging’s, goedkope spijkerbroeken en truien van geitewollensokkenstof – een pruik van de stukjesmaker van hun eigen Geert PVV Wilders, plaksnor en sinterklaasbaard, schoenen van bij de Scapino of de Wibra, afschrikwekkend verstinkdiert met de goedkoopste deo’s van de Aldi.)

Hoor je ook niet. Nee, een boerka dragen omdat je dat wilt. Omdat dat ergens staat, dat het goed is, dat het zo moet – alleen dan in een land waar jaren strijd gevoerd is voor het recht op korte rokjes, het recht om vrouwelijk verleidelijker te zijn, tegelijk met meer martiaal recht voor de vrouwen, en niet eens zo lang geleden.

En dan rekenen ze niet met mannen zoals mij, voor wie elk kledingstuk om een vrouw gehuld juist een uitdaging vormt – nee, niet om het meteen af te trekken, maar om voor de sport met een beetje geesteskracht in de perverse fantasie tot op het niets uit te kleden…