Leuke weetjes over schrijver Georges Simenon.

Deze week is het Simenon-week op de franse radiozender France Culture en ze zenden elke dag een paar uur interviews en reportages uit over deze legendarische veelschrijver vooral bekend van de detectiveromans rond Inspecteur Maigret (een literaire Columbo?).

Ik moet zeggen dat deze achtergrondinformatie motiveert om weer eens een boekje van deze ‘meester van de sfeertekening’ te lezen (het miezerregent veel in zijn boeken, in de schemering).

Fans van Martin Bril zullen wel blij zijn te weten dat hij eens een ‘Maigret-aanval’ had en niet rustte voordat hij ze allemaal in zijn bezit had en gelezen.

Toen hij met zijn eerste boeken aankwam bij de uitgever vroeg die ze wat ‘minder literaire’ te maken, want zo zouden ze niet goed verkopen.

Eerst schreef hij zijn boeken op in spiraalringbanden, met de hand, en tikte vervolgens de hoofdstukken uit die af waren, maar later hij schrijven met de hand een te weinig ‘artisanale’, handwerkerige handeling, en de langzame noteersnelheid wekte ook de neiging in de hand te lang over de te kiezen woorden na te denken, waardoor de tekst te literaire, teveel opgeleukt werd.

Hij verhuisde regelmatig om in die nieuwe omgeving dan verse inspiratie op te doen.

Hij stond dagelijks om 6 uur op, om 10 uur naar bed, had zijn werkkamer op het zuidoosten om van de zonsopgang te profiteren, waar hij steeds van genoot.

Dagelijks nam hij eerst de post door, en daarna werd aan de roman geschreven.

Hij begon met een bakje koffie, daarna thee, middageten, uileslaapje, bakje koffie, thee, bleek 1,2 liter te zweten op een dag dat hij fulltime aan een roman werkte en kwam elke voltooide roman in totaal 1 kilo in lichaamsgewicht aan.

Na de tweede wereldoorlog vluchtte hij naar Amerika omdat hij verdacht werd van collaboratie: hij leverde zijn teksten aan een Parijs bedrijf wat in de oorlog werd overgenomen door de Duitsers, zijn contracten stamden echter van voor die tijd – in tegenstelling hielp hij juist vluchtelingen in het begin van de oorlog.

Hij wilde niet dat zijn boeken in poket werden verkocht omdat hij dacht dat dat minder geld zou opleveren, maar dat bleek een vergissing.

Dagelijks liep hij ongeveer 15 kilometer, bij voorkeur in vlak landschap en bossen.

Na in 3 maanden weer een roman geschreven te hebben ging hij de stad in om het met een bezoekje aan een peepshow te vieren.

Alcohol drinken deed hij zelden, een paar keer per jaar een fles champagne.

Toen hij na het optikken van zijn laatste romantitel (Victor) begreep dat er niets meer kwam, heeft hij het papier weer uit de typemachine gehaald en is de stad in gegaan om een dicteerapparaat te kopen om aan zijn memoires te beginnen.

Hij rookte de hele dag pijp, omdat hij niet kon inhaleren, en had een enorme voorraad omdat de pijpen absoluut koud moesten zijn, elke maand hield hij ook een ‘pijpenonderhoudsdag’.

Hij is er erg trots op dat zijn eerstgeboren zoon als eerste Simenon zijn eindexamen op zak heeft en afgestudeerd is aan een universiteit.

Behalve veelschrijver was hij ook een goed zakenman die goed geld wist te bedingen voor zijn boeken en films.

Van politiek moest hij niets hebben, vond dat allemaal huichelaars.

Om te schrijven, vond hij, moet je in goede conditie zijn, schrijven van romans is topsport, tenminste, het schrijven van 3 romans per jaar..